Rozkruszek mączny (Acarus siro) – gatunek roztocza z rodziny rozkruszków (Acaridae).

Dorosły roztocz osiąga długość około 0.5-0.7 mm. Dojrzałe rozkruszki mają 4 pary wieloczłonowych nóg zakończonych charakterystycznymi pazurkami. Larwa jest podobna do dorosłego roztocza, ma jednak 3 pary nóg. Rozwój rozkruszka. jest kilkustopniowy. W niesprzyjających warunkach rozwija on formę odporną (przetrwalnikową) i w takiej postaci oczekuje na zmianę warunków. Rozkruszek mączny zjada dziennie 7 razy tyle ile waży, zanieczyszcza przetwory zbożowe odchodami, skórkami po linieniach i martwymi osobnikami. 

Czytaj dalej →

Ptaszyniec kurzy (Dermanyssus gallinae) – gatunek roztocza z rodziny Dermanyssidae, ektopasożyt ptaków.

Żywi się krwią, atakuje nocą podczas spoczynku ptaków. Po żywieniu kryje się w szczelinach w podłodze z dala od światła, gdzie składa jaja. Dermansyssus gallinae może również odżywiać się krwią niektórych ssaków, także ludzi, potrzebuje jednak ptasiego żywiciela do reprodukcji.

Ptaszyniec kurzy jest najbardziej szkodliwym i najbardziej dokuczliwym pasożytem zewnętrznym drobiu. Atakuje kury, perliczki, bażanty, indyki, a także gołębie i różne ptactwo dzikie. Poraża ptaki w każdym wieku i hodowane różnymi technologiami, nawet nioski trzymane w klatkach. Ptaszyńce poprzez nakłuwanie skóry, wysysanie krwi i wprowadzanie śliny wywołują niedokrwistość, świąd, niepokój i bezsenność ptaków. Kury wiejskie zmieniają miejsca noclegowe w kurnikach silnie porażonych pasożytem, a nawet je opuszczają i nocują wtedy na pobliskich drzewach lub krzewach. Czytaj dalej →

Wije (Myriapoda) – to gromada bezkręgowców lądowych zaliczana do typu stawonogów, podtypu tchawkodysznych.

Wije są roślinożerne lub drapieżne.  Posiadają wyraźnie wyróżnioną głowę, oczy proste, parę czułków, narządy gębowe gryzące oraz wydłużone, robakowate ciało z tułowiem o wielu segmentach (od 10 do 180, chociaż nazwa “Myriapoda” znaczy “dziesięciotysiąconogie”).

Na segmentach, z wyjątkiem ostatniego, posiadają parzyste odnóża, które mogą różnić się od siebie w zależności od położenia segmentu.
Myriapoda nie posiadają charakterystycznego dla typu układu oddechowego. Oddychają tylko powierzchnią ciała, co ułatwia im najprawdopodobniej obecność silnie rozwiniętego ciała tłuszczowego. Ponieważ układ krwionośny tych zwierząt został odciążony od funkcji oddechowej, jest słabo rozwinięty, nawet w porównaniu z układem krwionośnym pierścienic (Annelida), stojących na niższym szczeblu drabiny ewolucyjnej. Najdrobniejsze gatunki wcale nie mają układu krwionośnego.

Czytaj dalej →